حریم عاشقانه ها
عشق رازیست که آدم دانست عشق شوریست که حوا فهمید و خدا تاب نیاورد که حوا،این زن، عشق و دردانۀ آدم باشد... و خدا آدم را، -اولین عاشق را- از درِ منزلِ خود طرد نمود، و زمین- این کرۀ خاکی-را، چوبۀ داری کرد که طنابش از عشق، می فشرد حنجرۀ آدم را... و چنین شد که نخستین عُشاق، رانده از بوی بهشت،مانده در محبسِ تن، و به جرم "یک عشق" در زمین خوشۀ اشک را با آهِ فِراق، کاشتند در دلِ خاک... و نهالِ "ای کاش" سبز شد در دلشان عاشقان، وارثِ آهِ آدم، عاشقان، وارثِ اشک های پاکِ حوا، "عاشقان محکومند" به قصاصِ دلشان شاید این تیرِ غضب، اندکی از جگرِ پارۀ ما به در آید، یا نه، اندکی،شاید هم، که تسلی یابد... پ.ن:این روزها سرشارم از احساسات در هم تنیده که مثل یک بغض گلوی شعرم را می فشارند و مرا به مرز جنون می کشانند... پ.ن:خدایا چه عجیب است روایت عشق،و عجیب است فوران احساس از دل بر قلم و از قلم بر دلهای دیگر... لحظه ها می گذرند از پیِ هم، و فقط نقش دو چشمش مانده در تهِ دفترِ پوسیدۀ دل... و زِ من می پرسند چیست؟رازِ دلِ بیتابِ تو چیست؟ و سکوتی پرِ آه، و جوابی خاموش...: "رازم اینست: همان قطرۀ عشق، که چکیده ست بر گِل" خاکم عاشق، روحم عاشق، عشق از عمق وجودم پیداست، رُخم از سرخیِ این عشق خجل... ... و چه سخت است به تدفینِ دلم خیره شدن، و عجیب است عزاداریِ من،بر سرِ نعشِ دلم، و سکوتِ دلِ او، آن زمان که زاری و سوگِ مرا می بیند... و چه دورند از من دستهایش که به هم قلابند... آه_عجب خواهشِ بیهوده ای_آه، آخرین خواهشِ دل که"به دستِ او مرا خاک کنید... و در هنگامۀ پر رنجِ وداع، اشک های او را، به لطافت،زِ رُخش پاک کنید..." در آیینه می نگرم،سرد و مات... خیره به خطوط چهره ام... شاید کشف کنم راز وجودم را... چشمانم...! زمانی دو اقیانوس بی کران، موج می زد بر ساحل گونه هایم... زمانی دو شمع همیشه روشن، رسوا گرِ تمام سخنان ناگفته ام بود... زمانی دو آیینۀ شفافِ عاشق، در قابِ گلگونِ چهره ام می درخشید... به آیینه خیره می شوم... کجایند آن دو اقیانوس، دو شمع، دو آیینه؟؟؟ اکنون به جز اقیانوسی خشکیده و شمعی خاموش و آیینه ای شکسته، هیچ نمی بینم! شنیده ام آیینه ها راست می گویند... پس به من بگو آیا به راستی این تصویر من است؟! پس غنچۀ همیشه خندان و سرخ لبم کو؟! چرا گرد ماتم نشسته بر تصویر من؟ باز هم با چشمان باز و اشک آلود، دلیل بودنم را، در خطوط خسته و خمیدۀ صورتم می کاوم... زیر نور روشن ماه، هوای نبشِ قبرِ خاطره ها، خاطرم را می آزارد...
پ.ن:روزی آینه ام به من گفت که چشمانت حرمت دارند و لبخندت با ارزش است... عاشقم،اما چه سود؟ او که دل را می ربود، سالهای پیش از این، در خزانی رفته بود * عاشقم،اما چه سود؟ او که قلبم میستود، بی وداع از قلب من، در خزان گم گشته بود * عاشقم،اما چه سود؟ او که نامش یار بود، بی خبر از قلب من، اَلوداع را گفته بود * عاشقم،اما چه سود؟ او که روحِ عشق بود، بی نظر بر پشتِ سر راه را پیموده بود * عاشقم،اما چه سود؟ او که منرا می ستود، بی ترحم،از دلم چشمهایش را ربود * عاشقم،اما چه سود؟ او که در من زنده بود، در سرای قلبِ من، قصۀ غم را سرود
بعضی وقتا خاطره ها آدمو شاعر می کنن،بعضی وقتا هم شاعرا خاطراتشونو شعر می کنن! ساعت ١:۴۵بامداد(حدود ٢٠دقیقه پیش)،وقتی تصمیم داشتم بخوابم،این شعر هجوم آورد به مغزم...وقتی هم که شعر بخواد بیاد،دیگه نمی ذاره بخوابی تا ثبتش کنی...منم اومدم تا حس نیمه شبیمو با شما شریک شم...
من همان گم کرده معشوقم خدا از خیال و خوابِ خوش هردَم جدا سالِک راهی بُدم پر پیچ و خم هیچ ندیدم جز جفا و اشک و غم راه طولانی و من تنها و زار راه عشق،بی رهنما،پُر نیش و خار اشکِ چشمم همزبانم بود و بس راه عشق کِی طی شود بی هم نفس؟ خسته و وامانده در این جاده ها پای عشق بشکست و من گشتم رها حالِ دل را هیچ کس از من نخواست هیچ کس از درد و داغِ دل نکاست مانده ام در نیمه راهِ عاشقی کاش این شب داشت صبحِ صادقی پای عشقم نیست،تنها مانده ام در میانِ این خزان جا مانده ام قصۀ دل را به من آموختی ای خدا،این جان و تن را سوختی من غریب و خسته ام،راهم بده سوخت این دل،گرمیِ آهم بده پ.ن:این آخرین و جدید ترین شعرمه یه غروب ناتموم یه پرنده روی بوم یه فرشته تو سکوت من و سیلِ آرزوم *** من و گریه نیمه شب دردِ عشق و سوزِ تب تو تمومِ زندگیم ذکر تو به روی لب *** یه قناری تو قفس بیصدا،بی هم نفس یه نوای بی رمق پر گلایه از هوس *** یه بهارِ نیمه جون زیرِ پاهای خزون پر طنین،پر التهاب سیلیِ بادِ وزون *** یه ستاره بی رمق تو شبای بی فلق منِ آرزو به دل ملتمس به دستِ حق یه زمانی توی شهر قصه ها دردی نبود تو وجود آدمای خوب،دلسردی نبود اون زمان عاشقی و عشق معما نبودن اون زمان بی وفاییها واسۀ ما نبودن گلهای نرگس و سرخ و نسترن خواب نبودن امید های گرم مَردم به روی آب نبودن دلهای آروم مردم بی هیاهو بودن چون اونا عاشقِ اون ضامنِ آهو بودن همه مشکلاتشون با همدیگه حل می شدن خنده هاشون مثل مرهم روی تاول می شدن هرکی یک مأمن و کاشانه ای داشت هرکی یک خونه و آشیانه ای داشت ولی حالا غصه ها به شهر ما رو میارن غم و غصه های سرد،رو به هر کو میارن دلها دیگه حوصلۀ عاشقی رو ندارن دیگه مردم هم هوای عاشقی رو ندارن اگه همه، مشکلات تو دلشون خونه کنه نمی تونه دل عاشقم رو ویرونه کنه من صبور هستم چون به عشق وا بستم منِ عاشق به حضور تو دل بستم بیا تا با هم دوباره شادی رو پیشه کنیم واسه دلِ آدمها چاره ای اندیشه کنیم بیا و کمک بکن تا که بهار باز هم بیاد تو بیای همراه تو ترانه و ساز هم میاد بیا تا با هم شهرو باز چراغونی کنیم آبادانی رو به جای خشم و ویرونی کنیم غما رو با عشقمون تو چشامون می سوزونیم ریشه های حسرتو تو دلامون می پوسونیم بیا و دستهای محتاج به عشقت رو بگیر بیا و سراغی از این دل عاشقت بگیر
کوچه سرد و تاریک،کوچه پیر و باریک
خسته شده دل من،از این دوریِ نزدیک کوچه تو غم و درد،کوچه بی روح و سرد دنیا این کوچه رو کرده از خودش طرد کوچه بدونِ لاله،کوچه بدونِ نرگس تو کوچه راه نداره کمی عاطفه و حس کوچه نوری نداره توی این شبای تار کوچه دلش تنگ شده واسه لحظۀ دیدار منم همون کوچه و اسیرِ شبِ سردم برای یک قطره نور، یه دریا گریه کردم دعای من همینه،که توی این سیاهی پیدا بشه ستاره،یا اینکه نورِ ماهی خسته از این شبِ تار،سر می کوبم به دیوار تا تنهاییم بشکنه،تا روز بشه پدیدار
،یعنی همین الان از تنور دراومده!
بالاخره بارون معجزه کرد...
| قالب وبلاگ : قالب وبلاگ |
