من در عشقم و عشق در من...

چه خوب است آدمها به هم عشق بورزند...بی دریغ و بی دلیل...چه خوب است که فقط "عشق" مهم باشد نه اینکه به که یا به چه عشق میورزیم...چقدر دلهایمان محکمتر میشود با حضور عشق...چه دنیای بهتریست دنیایی که در آن "عشق" فقط به معنای حس بین دو جنس مخالف نباشد...

من دوست دارم بی بهانه عشق بورزم...به همه...برایم مهم نیست کسی زشت است یا زیبا...فقیر است یا دارا...مرد است یا زن...دختر است یا پسر...کودک است یا بزرگسال...پیر است یا جوان...برای من مهم خود عشق است...من عاشق عشق هستم...بی عشق نفسم بند می آید...عطر عشق که در هوایم نباشد اعتصاب "هوا" میکنم...میمیرم...

تجربه کرده ام...دیده ام...بارها و بارها...با عشق به سراغ هرکه و هرچه بروی با عشق نگاهت میکند...عصبانی هم که باشد آرام میشود...بدخلق هم که باشد گره از ابروانش میگشاید...در حال فحاشی هم که باشد ساکت میشود و مات...زبان ما انسانها،زبان تشعشعات است...پیش از آنکه لب بگشاییم و سخنی بگوییم تشعشعات ما کار خود را کرده اند...یا عشق کاشته اند در دل دیگران یا نفرت...

گاهی عشق میدهیم به کسی اما او عشق نثارمان نمیکند...مهم نیست...قانون بقای انرژی را که میدانید...عشق هم همان است...مهم نیست آدمها به ما عشق بدهند...مهم اینست که عشقی را که در فضا پراکنده ایم در ذهن جهان ثبت میشود...میچرخد و میچرخد و باز به خودمان بازمیگردد....قشنگتر این است که عشق بدهیم بی آنکه توقع بازگرداندنش را از آدمها داشته باشیم...عشق بورزیم بی انتظار جبران...شاید در ابتدا سخت باشد و ناامید کننده...اما کم کم عشق،"ما" میشود و ما "عشق" میشویم...دیگر از عشق جدا نیستیم و تا همیشه خودمان،خود عشقیم...وقتی عشق بورزیم به روح آدمها،بی آنکه نقاب هایشان ما را نا امید کند کم کم تغییر را حس میکنیم...میبینیم و حیرت میکنیم...آغوشهای بیشتری برایمان باز میشود...لبخندهای بیشتری به سمت ما نشانه میروند...حس آشنایی میکنیم با همه...حس یگانگی...

شاید عجیب باشد و باورنکردنی...هیچ چیز را بدون آزمایش نپذیرید...امتحان کنید...امتحانش بی ضرر است...

/ 20 نظر / 41 بازدید
نمایش نظرات قبلی
آناهیتا

وای الهه با این پستت زنده شدم شاید در کل به 4،5 نفر ابراز عشق کرده باشم اما به بی نهایت انسان احساس عشق دارم.فرق این دوتا خیلی ظریفه.آدم هایی که ظرفیت درک این جریانو ندارن خیلی خطرناکن.به نظرم این حسو حال بیشتر به درد پرورش روح خود ما می خوره تا دیگران.با عشق که جلو بری بیشتره چیزا قشنگ و دوست داشتنی میشه. کیف کردم با این نظرت

آناهیتا

بابا محمود من با خوندن کامنتت خیلی خوشحال شد الهه.تو لبخند به لب عزیز من آوردی کسی که خیلی برام مهمه.ممنونم عزیزم انشالا سمنان بهت خوش بگذره.بخاطر تبریک و آرزوهای قشنگت هم ممنونم.محبت هاتو هیچوقت فراموش نمی کنم

آلن

واسه پست قبلت خصوصی گذاشتم. در مورد این پستت هم باید بگم که خوش بحالت. خیلی روح بزرگی داری.

فلوت زن

سلااااااااااااااااااااااااام الهه مهربون ! اول سخنی از لئو بوسکالیا : " عشق ضیافتی دائمی ست که باید از آن تغذیه کرد . هر چه بیشتر لقمه برداری ،‌هر چه بیشتر ببلعی و بیشتر هضم کنی ،‌نیرویت فزون می گردد . در عشق زیستن بزرگترین نبرد زندگی ست ! عشق بیش از هر تلاش انسانی دیگر ، یا هر احساس عاطفی دیگر ،‌نیاز به ظرافت ،‌انعطاف پذیری ، حساسیت ، درک ،‌پذیرش ،‌شکیبائی و تحمل و دانش و قدرت دارد ، چرا که عشق و دنیای واقعی چیزی را می سازند که به دو نیروی عظیم متضاد می ماند. "[گل]

فلوت زن

و اما عشق ! خیلی زیبا توصیف کردی حس عاشقانگی رو و عاشقانه نگاه کردن و زندگی کردن رو ! الهه جون برای عشق ورزیدن باید وجودت پُر از عشق باشه ! تا آدم چیزی رو نداشته باشه نمی تونه ببخشه ! و اما وجودی که از عشق لبریزه هر چه بیشتر ببخشه خدا هم به او بیشتر می بخشه ! با عشق به هر چیز نگاه کردن ،‌اون چیز رو زیباتر می کنه ! چقدر خوبه که به همه عشق بدیم و آدمها هم یادبگیرن دریافت کردنش رو ! چقدر خوبه که ظرفیت آدمها بالا باشه و با خیال آسوده و بدون هیچ عواقب بعدی به هم عشق بورزن ! چقدر خوبه که همیشه عاشق باشیم ، عاشقانه نگاه کنیم ،‌عاشقانه بخندیم و گریه کنیم و عاشقانه زندگی کنیم و در پایان عاشقانه بمیریم .... گر چه من خود ز عدم دل خوش و خندان زادم عشق آموخت مرا شکل ِ دگر خندیدن " مولانا " ........................................................ راستی عزیزم، منم آپم !

علی کامیت

اینجوری که تو توصیف کردی یه روح خیلی بزرگ میخواد. یه فکر و اندیشه ی وسیع میخواد. من نمیگم محاله آدم اینجور باشه ولی مطمعنم خیلی خیلی سخته والبته رویایی.اگه بتونی ببخشی بدون چشم داشتی اگه بتونی به همه عشق بورزی این نهایت انسانیته. من میگم لازم نیست همه آدم ها اینقدر بزرگ باشند. اگه هر کس خیلی کمتر از اینها بتونه باشه دنیا جای خیلی قشنگی میشه. ولی مشکل اینجاست که عشق و بخشیدن و این طرز فکر کردن تو وجود خیلی ها مرده.

آرمین

آره اما اگر کسی لیقات عشق ورزیدن و داشته باشه

man 30 sal sen daram,vaghty 20 salam bud hamintory fekr mikardam,enghadr eshgh varzidam ke hame mesle ahmagh ha nrgam kardan,10 sal dige nazaret avaz mishe,shad bashid

کیامهر

هر كسيجر تو اينا رو مي نوشت مي گفتم داره اغراق مي كنه ولي مي شناسمت و مطمئنم نگاه تو به دنيا و آدمهاش سرشار از عشقه تو تكي به خدا توتك نه ها منظورم اينه كه يكه اي يگانه اي منظورم تخم مرغ شانسي نبود[نیشخند]

حمید

خیلی وقت بود همچین پست امیدبخشی نخونده بودم...جدا تاثیر گذاره... "مهم اینست که عشقی را که در فضا پراکنده ایم در ذهن جهان ثبت میشود...میچرخد و میچرخد و باز به خودمان بازمیگردد"...چه تصویر دلنشینی بود...چسبید...